13 reasons why… "Mijn verhaal" |pest ervaringen van Gaby|

quote over pesten

Okee,  ik moet toe geven dat 13 voorbeelden misschien te enthousiast was!  Ik weet eigenlijk wel zeker dat er nog meer pesterijen zijn…. maar ik kan mij een heleboel van vroeger niet meer herinneren…

Daarom heb ik aan mijn bloggers groep gevraagd of er iemand was, die één laatste blog voor mij wilden schrijven over pesterijen.  Gelukkig wilde Gaby van Mrs.Kuiperij een blog voor mij schrijven over haar ervaring met pesten.  Gaby bedankt voor het delen van jouw verhaal x

-Pest ervaringen van Gaby-

‘Ah stel je niet aan joh, het was maar een grapje’ heeft misschien één van jullie vast wel is gehoord. De woorden die dagen lang nog in je hoofd tieren.. Stel ik me aan ? Heb ik het me verbeeld? Dat zijn vragen die je een langere tijd afgaat. Je probeert je elke seconde van die momenten naar boven te halen om inderdaad te kijken of het een grapje was, of dat je echt gepest bent..

Mijn moeder, psychologen, familie en veel meer personen hebben mij wel vaker gevraagd of ik vroeger op de basisschool gepest ben maar eigenlijk was mijn antwoord altijd nee. Althans dit ervaarde ik zo. Achteraf ben ik me gaan beseffen dat ik wel degelijk gepest ben. Alleen heb ik mijzelf altijd zo goed verweerd, dat het voor mij niet als pesten heeft gevoeld. Doordat ik wel redelijk wat meegemaakt heb in deze 18 jaar, heb ik een goede muur om mijzelf heen gebouwd en een beschermingsschild gecreëerd.

Wij hadden namelijk op onze school een: onderbouw en bovenbouw. Het pesten begon bij mij ongeveer in groep 6. Ik was dikker dan de rest, maar ook vele male groter. Ik was anders opgevoed en ik vond hele andere dingen belangrijk in het leven. Eerst begon het een beetje met de gymlessen, iedereen moest lachen in de kleedkamers. Ik trok me er niks van aan want ik wist dat ik anders was. Toen begon het in de klas met aankijken, dingen zeggen. Eigenlijk heeft dat mij nooit heel veel gedaan. Wat ik erger vond was het buitensluiten. In de pauzes samen spelen en mij achteraf achterin het speelveld alleen laten zitten. Op een gegeven moment begon ik meer om te gaan met mijn zus en haar vrienden. Ze betrokken mij bij hun groepje, omdat ze doorhadden dat het hem voor mij niet meer ging worden.

Één keer in het jaar hadden wij een dag waarbij iedereen iets te eten moest maken, en wij vervolgens met zijn alle samen kwamen om het jaar af te sluiten met een lekker ‘lopend buffet’.  Geloof mij, het was niks voor iemand die altijd ‘te veel eet’. Op een gegeven moment zat ik in groep 7, mijn zus had een vriendje en ik had hem vervolgens ook als vriendje (vraag niet waarom). Dit was het laatste jaar dat ik ‘veilig’ was qua vrienden dus uiteraard was ik er deze avond wederom bij. Alleen deze avond eindigde minder fijn dan de andere jaren. Ik werd uitgelachen, bespot maar ook geslagen en geknepen.

“ Als je gepest wordt dan is dit NOOIT jouw schuld!”

Ik was 12 jaar oud dus ik vond het grappig, kon er wel om lachen en deed er niet veel mee. Tot dat ik een tik kreeg en ik in huilen uitbarstte. Ik heb mijn spullen gepakt en ben weg gegaan. Psychische kon ik altijd wel veel hebben tot op die dag. Achteraf denk ik nu van; Heb ik me daar zo druk om gemaakt? Om het uitlachen, bespotten, nakijken en het alleen laten staan van een 11/12 jarig meisje. Heb ik daar nou 6 jaar later nog last van ? Maar ik heb daar uiteindelijk wel schade aan over gehouden. Maar heb nooit het gevoel gehad dat ik fout zat. Ik was mezelf en zij konden mij op dat gebied niet accepteren!

Ik had in groep 8 de keuze gemaakt om bij mijn zus op school te komen. Achteraf ben ik daar ontzettend blij mee! Want ja, misschien raad je het al? Wederom waren de eerste twee jaar van de middel bare school een ramp. Ik werd uit de klas gezet, moest op meerdere gesprekken komen tot het moment dat ik eigenlijk van school af moest. Na het gesprek met het hoofd mocht ik uiteindelijk toch op school blijven omdat de leraren wel in mij geloofde. Ik heb in de bovenbouw dit keer wel mijn vriendinnen en mijn draai gevonden. Ik dacht dat ik wist wat ik wilde maar helaas.

6 Jaar later, heb ik best spijt dat ik er zelf nooit wat aan gedaan heb. Ik ben heel eerlijk als ik nu zeg dat ik nog geen échte vriendinnen heb, ik durft wel te zeggen helemaal geen vriendinnen. Ik heb nog geen 100% vertrouwen in andere mensen en ik ben dood en dood zenuwachtig om nieuwe mensen te ontmoeten. Want wat zullen zij van mij denken?

Dus voor de mensen die zich beseffen dat zij wel degelijk gepest worden, praat er over ! Degene die jou pesten profiteren van het feit dat jij niks zegt. Je maakt het voor jezelf moeilijk maar voor hun makkelijk.

Trust me ! Liefs, Gaby

Quotes_Creator_20170423_130705.png

 

 

Lieve allemaal, ik wil jullie bedanken voor het lezen en reageren op mijn persoonlijke verhalen.  Ik hoop dat ik jullie heb kunnen inspireren om je eigen verhaal te delen. Misschien zijn er zelfs wel mensen die dit gelezen hebben, En zich beseften dat ze zelf pest gedrag vertonen!  In ieder geval ben ik er al super blij mee,  dat er zo veel mensen hebben gereageerd 😀   

What about this?

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *