Hoe gaat het nu echt met mij?

Smile Hurt Selfie

Even a smile can hurt!

Hoe vaak krijg je de vraag:  Hoe gaat het met je  te horen?   Voor de meeste mensen een hele simpele vraag!  Maar als mij deze vraag gesteld werd, wist ik niet zo goed wat ik moest zeggen. Want hoe gaat het nu echt met mij?  Zelf wist ik het eigenlijk ook niet zo goed. Het makkelijkste antwoord was:   het gaat goed.   Zo voorkwam ik dat er door gevraagd werd,   en iemand misschien zag dat ik eigenlijk helemaal niet lekker in mijn vel zat.    Dit was  zooooo fout!  Niet iedereen kan door mijn muur heen prikken,  en dan is het dus ook helemaal niet vreemd dat maar weinig mensen zagen hoe het echt ging!

Maar hoe gaat het nu echt met mij?

Ik ga er niet meer om heen draaien, want ik heb geen zin meer om te doen alsof!  Ik ben depressief en dat is wat het is.  Het vermoede was er al een tijdje.  Een depressie is meestal niet iets wat in één dag ontstaat!  Al een jaar of vier zit ik niet lekker in mijn vel,  maar de laatste tijd werd het alleen maar erger en kon ik er gewoon niet meer tegen!  Het werd zelfs zo erg dat ik oprecht durf te zeggen dat ik mijn zin in het leven verloren was…

Hoe heeft het zo ver kunnen komen? 

Zoals ik net al zei zit ik al een jaar of vier niet lekker in mijn vel.   En als ik goed terug ga denken is het allemaal begonnen tijdens mijn opleiding verpleegkundige niveau 4.  De druk op school was erg hoog…    Veel leren,   veel toetsen en dan ook nog een school die niet mee werkt.  Ondertussen woonde ik net samen met Dave,   was ik een familie lid verloren,   waren er financiële problemen   en voelde ik mij continu onzeker over mezelf.   Ik probeerde alle ballen hoog te houden.   Want je “moet” natuurlijk vrolijk verder gaan met je leven en genieten van wat je hebt!   Maar eigenlijk ben ik mezelf in dit proces voorbij gelopen. Ik stopte alles weg en vluchten in andere dingen.

Ook nadat ik de keuze maakte om te stoppen met mijn opleiding werd het er niet makkelijker op! Huisje opzeggen zodat Dave zzp’er kon worden  want dan heb je meer stabiliteit, sneller dan verwacht zwanger geworden, bevallen met een spoedkeizersnede,   nog een dierbare verloren, een eigen woning krijgen die veel te duur was,    geen werk kunnen vinden,   eindelijk werk hebben   en dan als klap op de vuurpijl   strand je relatie van 6 jaar….    Iedereen heeft het zwaar!   Alleen mijn emmer zat vol en stroomden over. Ik had het gevoel dat ik aan het verzuipen was en hoe hard ik ook mijn best deed om naar boven te zwemmen, het lukte gewoon niet meer.

Hulp

Gelukkig heb ik een liefde volle familie die wel door mijn masker heen prikte!  Zij zagen wel dat het allemaal niet zo geweldig ging als ik voor deed komen.  Ook ik merkte dit waardoor ik steeds eerlijker tegen ze durfden te zijn.  Toen ik ongeveer 4 weken geleden mijn totale break down had vonden ze het genoeg geweest.  Zoë belde Dave om te vertellen dat het helemaal niet goed ging en er NU iets moest gebeuren!  Samen met nog wat familie leden hebben we naar de huisartsen post gebeld dat het zo niet verder kon.  Toen we eindelijk langs mochten komen werd ik niet serieus genomen door de dienst doende arts.  Mijn familie en ik voelde ons machteloos en  besloten om in de ochtend mijn eigen huisarts te bellen om te kijken wat daar uit zou komen.  Gelukkig zag zij wel in dat het niet goed ging en dat de afspraak met de psychiater nog te ver weg was om af te wachten hoe het verder zou gaan.  Ik ben nooit echt een voorstander van antidepressiva geweest!  Ik heb hier namelijk vooral slechte verhalen over gehoord en ik vond altijd dat ik het allemaal zelf wel op kon lossen. Maar toen mijn huisarts antidepressiva wilde uitschrijven wilde ik het toch wel proberen.  Ik heb al van alles geprobeerd!  assertiviteit training,  mindfulness en praten met een psycholoog.  Vooral op langer termijn bleken deze dingen toch niet te helpen.  Aangezien ik zelf niet meer weet wat ik nu nog kan doen/veranderen voelt de antidepressiva op dit moment voor mij een beetje als een laatste hoop om uit mijn negatieve spiraal te kunnen komen.

 

En nu?

Op dit moment slik ik bijna vier weken antidepressiva.  Over het algemeen moet  ik toegeven dat ik me minder depri voel.  Er zijn alleen nog wel bepaalde dingen die maar door mijn hoofd blijven spoken. Het is gewoon moeilijk om sommige onderwerpen los te laten.   Ook het feit dat je niet weet wanneer je   je   weer de oude voelt frustreert mij enorm!  Elke dag is met ups en downs en ik vecht ervoor om mijn depressie de baas te worden! Ik weet dat ik het kan en met alle steun van de mensen om mij heen ben ik er van overtuigd dat het wel weer goed komt.  Maar voor nu is het afwachten, los laten, accepteren  en   proberen te genieten van het hier en nu…

 

Vertel jij altijd eerlijk hoe je je echt voelt wanneer iemand het je vraagt? 

You may also like

3 reacties

  1. Je hebt wel flink wat op je bordje gehad he, de afgelopen jaren. Goed dat je nu even hulp hebt van antidepressiva. Dat baalt op den duur de scherpe kantjes ervan af. Uit ervaring kan ik je zeggen dat het beter zal gaan. Echt. Wat belangrijk is, is dat je leert naar je gevoel te luisteren. Niet meer doorgaan en doen alsof het hoort want iedereen doet het. Puur afgaan op wat jij wilt en kunt!

  2. Lieve Cindel,

    Je hebt het misschien niet makkelijk (gehad), maar je bent wat mij betreft een echte powervrouw! Het is goed dat je nu voor jezelf hebt gekozen en het gaat helemaal goed komen, geloof me. Ik vind je post heel herkenbaar en als er wat is, dan ben ik er voor je.

    Liefs,
    Nadeche

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *